یوونتوس هرگز جهشی به سوی تاریكی نبود!

برجسته‌ترين بازيكن بلاروس در 50 سال اخير به انتخاب يوفا براي ما غريبه است؛ شايد براي بسياري از هوادارانِ نسل جديد يوونتوس نيز شناخته شده نباشد اما آنها كه او را مي‌شناسند از علاقه و توجه ويژه دينو زوف به او آگاه هستند. سرگئي آلينيكوف اين روزها در تدارك تولد پنجاه و هفتمين سالگرد تولدش است. هرچند 15 سال پس از ترك تورين يكبار ديگر براي حضور در كادر مربيگري آكادمي يوونتوس به اين شهر بازگشت اما همانند دوران بازي‌اش زياد دوام نياورد و نهايتاً به وطنش بازگشت با اين تفاوت كه اين بار پسر 16 ساله‌اش را در ايتاليا گذاشت تا شايد فوتباليستي شبيه او شود؛ اتفاقي كه دست‌كم تاكنون نيافتاده و آرتور آلينيكوف پاي در باشگاهي فراتر از نوارا نگذاشته است.

سرگئی آلینیكوف در تابستان 1989 به همراه دیگر هموطنش الكساندر زاواروف به یوونتوس پیوست. هنوز 9 بازی بیشتر برای یووه نكرده بود كه در رقابت‌های اروپایی با لباس بیانكونری‌ در مقابل نخستین تیمِ دوران ورزشی‌اش، «دینامو مینسك» قرار گرفت؛ همان باشگاهی كه اولگ بارزارلوف مربی سابقش در آنجا به او گفته بود: «روزی به رویاهایت در فوتبال دست خواهی یافت؛ آن روز این حرف من را به خاطر بیاور» و آن دیدار همان روزی بود كه نخستین مربی‌اش به آن وعده داده بود: یوونتوس ― دینامو مینسك.

بازیكن 28 ساله تیم ملی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروری، هافبكی تكنیكی و باهوش در میانه میدان بود. او در تیم تحت هدایتِ دینو زوف همواره بازیكنی ثابت بود و در اولین و آخرین فصل حضورش در یوونتوس (فصل 1989‐1990) به بازیكن مورد علاقه سنگربان افسانه‌ای فوتبال ایتالیا مبدل شد. گلزنی‌های سالواتوره اسكیلاچی و تب و تاب فوتبال ایتالیا برای برگزاری جام‌جهانی در نهایت باعث شد یووه با همراهی آلینكوف به رتبه‌ای بهتر از چهارم در رقابت‌های سری آ دست پیدا نكند. اما در اروپا یوونتوس با غلبه بر دیگر تیمِ ایتالیایی؛ فیورنتینا، قهرمان جام یوفا شد. در كنار این جام اروپایی، او با یووه فاتح جام كوپا ایتالیا نیز شد تا با یك فصل و كسب دو جام، یوونتوس را به مقصد ناحیه آپولیا و باشگاه سرشناسِ آن «لچه» ترك كند.

او در مورد دوران حضورش در یوونتوس می‌گوید:

انتقال به یوونتوس قطعاً جهشی به سوی تاریكی نبود و اگر بار دیگر به آن دوران بازگردم به آنها خواهم پیوست. به یووه پیوستم تا پیروزی‌های بزرگ را تجربه و در دوران ورزشی‌ام ثبت‌شان كنم. می‌دانستم در پست من بازیكنان مهم دیگری در این تیم توپ می‌زنند اما من فوتبالِ بدون چالش را هرگز دوست نداشتم. من با جسم و روحم در زمین بازی می‌كردم و این بخشی از شیوه بازی من در آن دوران بود؛ سبكی كه نسخه‌اش توسط والری لوبانوفسكیِ بزرگ برایم تجویز شده بود: «همیشه در زمین ایفاگر نقش سربازِ جان بر كف باش!

آلینیكوف در تك فصل حضورش در جمع بیانكونری‌ها 43 بازی انجام داد و سه بار نیز گلزنی كرد. او در سال 1990 با پیوستن ستاره بولونیا در آن سالها؛ لوئیجی مایفردی به یووه به لچه پیوست تا با آنتونیو كونته‌ 21 ساله همبازی شود؛ بازیكنی كه قرار بود سالها بعد بازوبند كاپیتانی یووه را بر بازوی خود ببنند.

«به اشتراک گذارید»

حامد «خبرنگار»

ارتباط با نگارنده: